STRACIŁ PIERWSZY ZĄB
PIERWSZE PRZYŁOŻENIE
9. URODZINY
TATUŚ ZMARŁ
Dre, gotowy?
Tak, chwila.
Ależ jestem podekscytowana.
Tak jakbyśmy byli pionierami...
na wyprawie, aby zacząć nowe życie w magicznej krainie.
Można tak powiedzieć.
Dobra, chodźmy.
Nie zapomnij plecaka.
Poleciałem do Chin
Do zobaczenia, wujku Charlie.
Chodź, Dre. Nie możemy spóźnić się na lot.
Pa!
Będziemy tęsknić.
Nie, stary, ona jest twoja.
Po prostu ją weź, Dre.
Dzięki, stary.
Dobra, Dre. Musimy jechać.
Trzymajcie się.
Zadzwonimy, jak wylądujemy!
W ROLACH GŁÓWNYCH:
Panie i panowie.
- Witamy na pokładzie. - Dasz radę?
Lecimy do Pekinu.
Dre, jestem już na 10. lekcji.
"Ni hao ma"? Jak się masz?
"Ni jiao shenme mingzi."
Pamiętasz co to znaczy?
Nie.
Dre, dobijasz mnie.
Mamo, spójrz.
W Chinach wszystko jest stare.
Stare domy, stare parki.
Starzy ludzie.
Spójrz.
Ten ma przynajmniej 400 lat.
Dre, proszę, skup się, dobra?
"Ni jiao shenme mingzi."
Jak się nazywasz?
Musisz ćwiczyć.
- Tak, musisz spróbować. - Nie, mamo.
- Tak, Dre. - Nie.
Dre.
Zapytaj go, już.
Zapytaj go, "jak masz na imię?".
I "jak się masz?".
I to już.
Ni hao ma?
Ni jiao shenme mingzi?
Koleś, jestem z Detroit.
Jak leci?
KARATE KID
Tłumaczenie: JediAdam & sinu6
Napisane jest, bramka numer 5.
Pani Peker.
- Witam. - Cześć.
Mówi się Parker.
Przepraszam, pani Parker.
Witam w Pekinie.
Spójrzcie, tam jest wioska olimpijska.
Czyż nie jest piękna?
Tak.
Wygląda na to, że w Chinach nie wszystko jest stare, co, Dre?
Spójrz na to, Dre.
Beverly Hills.
Zawsze rozmawialiśmy, jak by było tam mieszkać, co?
Chyba mówiliśmy o tym drugim, mamo.
Mam dobre przeczucie.
O, tak.
Musisz być tym nowym kolesiem z 305. Jestem Harry.
Hej, co tam? Jestem Dre.
Pomogę ci.
Dzięki, stary.
Witaj w budynku, Dre.
Dzięki.
Może pani nam wyjaśnić o co chodzi z tymi kartami magnetycznymi?
Nie mamy takich w Ameryce.
Znasz chiński?
Nie.
To Chiny. Nie byłby to kiepski pomysł się nauczyć.
To nasz park.
Powinieneś wpaść.
Spójrz no na siebie. Już poznajesz kolegów.
Witam, jestem mamą Dre.
- Miło mi panią poznać. - Mi też miło ciebie poznać.
- Możesz mi mówić, pani Sherry. - Jestem Harry.
Cześć, Harry.
To do później?
Może.
Dobra, spoko.
Nara.
To pani umowa wynajmu po angielsku.
Właścicielką jest pani Wong, ale kiepsko mówi po angielsku.
Jak coś będzie nie tak, proszę udać się do pana Hana.
Jego angielski jest bardzo dobry.
Dobra.
To jeszcze raz witamy w Pekinie, pani Parker.
- Do jutra, tak? - Tak. Jasne.
Dziękuję.
Niech pani zaczeka!
Idealnie, Dre.
Wszystko, czego potrzebujemy, jest bardzo blisko.
Moglibyśmy nawet jeść razem lunch w twojej szkole, jeśli chcesz.
Odmawiam.
Nie ma mowy.
Dre, nie robimy tego w Pekinie.
Podnieś kurtkę, Dre.
Mamo, jestem zmęczony.
Miałem "lotniczą noc".
Lotniczą...
To się nazywa "jet lag". [zespół zmiany strefy czasowej]
Wiem, kochanie. Ja też jestem zmęczona.
Ale nie możemy iść spać.
Obudzilibyśmy się pewnie koło drugiej rano.
Masz jutro szkołę.
Dre!
Możesz znaleźć konserwatora?!
Muszę wziąć prysznic, a nie działa ciepła woda!
Dobra.
Przepraszam.
Konserwator?
Pana Hana?
Dzięki.
Panie Han?
Właśnie wprowadziliśmy się z mamą do pokoju 305.
Nie działa ciepła woda.
Panie Han?
Dobra...
Przyjdę innym razem.
Albo może mi pan pokazać, jak to się robi i sobie pójdę.
Mogę wrócić później, jeśli to zła pora.
Hej, stary, jednak przyszedłeś. Witaj.
Dzięki.
- Grasz, nie? - Tak.
Chodź.
Nasza trójka przeciwko ich czwórce.
Dobra.
Dobra próba.
Podaj.
Co tam? Co tam?
Ręce mi zdrętwiały od jet laga, więc...
Ja po prostu...
Chcecie?
Chcesz zagrać?
Nie mam żadnych oporów przed pokonywaniem starych ludzi.
Tam, skąd pochodzę, nazywają mnie Ping Pong Dre.
Dam ci fory.
Daj spokój, mam tylko 12 lat.
Jest dobry. Nie widziałem, by z kimkolwiek przegrał.
Tak.
Stary, zagadasz do niej, czy co?
Do kogo?
Do niej.
- Do panny, na którą się gapisz. - Nie gapiłem się.
Gapiłeś się.
Powinieneś z nią pogadać.
Chyba że się boisz.
Ja niczego się nie boję.
To zrób to. Idź. Dalej.
Teraz?
Hej.
Co tam?
Zapomniałem.
Bez angielskiego.
Jaki to był język?
Mówisz po angielsku?
Ja też.
Czego słuchasz?
Bacha.
Bach. Słucham ich non stop. Są mega.
A to kiedyś słyszałaś?
Podoba ci się, co?
Poczekaj, o, co my tu mamy?
Czekaj, wraca.
Mogę dotknąć twoich włosów?
Chcesz dotknąć moich włosów?
Jasne.
Powinnaś ćwiczyć.
Ćwiczę.
Do tego to ci nie będzie potrzebne.
O co ci chodzi?!
Zostaw!
Daj spokój, koleś.
Powiedziałem, zostaw.
Chcesz się bić?
Nic ci nie jest?
- Pokaż. - Zostaw mnie.
Nic mi nie jest.
- Dre. - Stary.
Zostaw mnie!
Dre, gotowy?
Musimy być tam za 20 minut.
Wiem, mamo.
Masz mundurek?
Tak, mamo.
Nie łam zasad pierwszego dnia.
Dobra, chodź. Czekam na ciebie.
Nie musisz iść. Poradzę sobie.
Nie bądź głuptasem.
To twój pierwszy dzień.
Musimy się spotkać z zastępcą dyrektora, panią Po.
Sam ją znajdę. Ty musisz iść do pracy, prawda?
- Próbujesz się mnie pozbyć? - Nie, mamo.
Pani Po?
Witam, pani Po.
Pani Parker.
Czekaliśmy na was.
Przepraszam za spóźnienie. Dopiero wczoraj przylecieliśmy z Detroit.
To mój syn, Dre.
- Witaj. - Witam.
Mundurki nosimy tylko w dzień mundurków.
To moja wina.
Nie zdążyłam przeczytać tych broszurek o szkole. Jutro będzie lepiej.
Nie wolno nosić czapek.
Powinnam była to przeczytać.
To makijaż?
Co to?
Uderzyłem w słupek, mamo.
Nie, masz limo. Biłeś się?
Bójki nie są tolerowane.
Słyszała pani. Wpadł na słup.
- Chodź no tu, Dre. - Mamo.
Nie zaczynaj.
- Kto to zrobił? - Nikt, mamo.
Wpadłem na słup. Nie powiedziałem ci, bo wiedziałem, że tak zareagujesz.
Dobrze wiesz, że każdego, kto uderzy moje dziecko...
Wiem, mamo.
Dlatego ci takich rzeczy nie mówię.
- Spokojnie, tylko wpadłem na... - Tak, wpadłeś na słup.
Dobra, Dre. Dobra.
Idź na zajęcia.
Idź na zajęcia, a później o tym porozmawiamy.
- Tak? - Dobra.
Dobra, idź.
Kocham cię.
Mamo!
Powiedziałam, że cię kocham.
Dobra, ja też cię kocham.
Dobra, miłego dnia.
Cześć.
Hej.
Wiesz, mundurki ubieramy tylko w dzień mundurków.
Tak, wciąż go mam.
Dzięki.
Jestem Meiying.
Dre.
Przepraszam za Chonga.
Więc to tak się nazywa.
To twój chłopak?
Nie.
Nasi rodzice są bardzo blisko.
Z całą pewnością cię lubi.
Muszę iść trenować.
Czekaj.
Jesz i trenujesz jednocześnie?
Tak.
Moja mama mówi, że od jedzenia na stojąco ma się gazy.
Jesteś zabawny.
Przyszedłem naprawić gorącą wodę.
Tam.
Dzieciaku.
Czy ty we mnie rzuciłeś nakrętką od pasty do zębów?
Ciepła woda działa.
Przełączyć przycisk.
Czekać pół godziny.
Wziąć prysznic.
Przełącznik wyłączyć.
Dlaczego nie zostawić włączonego?
Mieszkasz w Ameryce?
Nie mamy przełączników w Ameryce.
Zamontujcie sobie takie, ocalicie planetę.
Co się stało z okiem?
Wpadłem na słup.
Interesujący ten słup.
Dre.
- To moja mama. - Wróciłam.
Klamka jest rozwalona.
Gotowy do szkoły?
Tak.
Pomogę ci.
Mają tu twoje ulubione płatki. Znalazłam je.
Dre.
Po raz setny...
możesz, proszę, podnieść swoją kurtkę?
Chwilę, mamo.
Nie!
Nie za chwilę, teraz.
Zaraz program się skończy. Daj mi dwie minuty.
Nie obchodzi mnie to!
Natychmiast ją podnieś!
Ile razy mam cię prosić?
- Raz. - Właśnie.
Ruszaj się.
- To tylko... - Słucham?
Nic.
Tak jak myślałam. Nic.
Dziękuję.
Dobrze. Jeszcze raz.
Dobra, starczy.
Za szybko.
Musisz grać pauzy.
Wiesz, jakie to ważne dla twojej rodziny?
Co to oznacza dla twojego życia?
Musimy pracować w ten weekend.
Dzwonię do twojego ojca.
Graj dalej.
Ni jiao shenme mingzi.
Jak to brzmiało?
Prawie jak po chińsku.
Tak, biegle tym władam.
Nie wiem, o co mu chodziło. Dla mnie grałaś świetnie.
Dziękuję.
Ćwiczysz w konkretnym celu? Jakiś koncert?
Tak.
Mam za miesiąc przesłuchanie.
Do "Beijing Academy of Music".
Pekińska Akademia Muzyczna.
Brzmi jak coś ważnego.
Wiesz...
Pierwsze litery tworzą słowo "BAM!"
Że co?
Tak.
Muszę lecieć.
Cześć.
Mogę dotknąć twoich włosów?
Zrobisz coś?
Trzymaj się od nas z daleka.
Od nas wszystkich.
Skarbie.
Śpisz?
Możesz to podpisać?
Chcesz jechać do Zakazanego Miasta?
Zabawne, że potrzebujesz mojego pozwolenia, by pojechać do Zakazanego Miasta.
Chłodzę się w Pekinie.
- To nie jest zabawne, mamo. - Spadaj, marudo.
Mówię poważnie.
Te lody. Nie wiem, co oni tu dodają, ale...
są bardziej aromatyczne. No co?
Mamo, to ty.
"Ojejku, te lody są takie dobre. Wszystko w Chinach jest lepsze niż..."
Mamo, daj spokój.
Po pierwsze, wcale tak nie mówię. Nie gestykuluję w taki spośób.
Powinieneś spróbować lodów. Są naprawdę dobre.
Mamo, chodź.
- Dre! - Chodź, mamo.
Dre!
Nie uciekniesz mi.
Kung Fu!
Czego się tutaj nauczyliśmy?
Bez słabości! Bez bólu! Bez litości!
Zaczynać!
Chodź, idziemy.
Co? Dopiero przyszliśmy.
Chodź.
Dre, co jest grane?
Nic.
Dre, co się stało?
Nic się nie stało.
Co? Nie chcesz iść na te zajęcia?
Dre, co się stało?
Przeprowadziliśmy się do Chin!
To się stało.
Stój.
Nie zachowuj się tak, Dre.
Co mam zrobić?
- Jesteśmy tu mniej niż tydzień i... - Mam wrażenie jakby minął rok!
Nie cierpię tego miejsca!
Proszę, pozwól mi pomóc.
Nie pomogę ci, jeśli nie powiesz o co chodzi.
- Proszę. - Nie obchodzi cię to.
Obchodzi cię to, jaki jestem szczęśliwy i...
jakie dobre są lody.
Nie jestem szczęśliwy.
Nie cierpię tego miejsca!
Chcę wrócić do domu!
Dre, nie możemy wrócić do domu.
Nic nie mamy w Detroit!
Mamy tylko to.
To jest dom.
Dobrze?
Zbierzcie się tutaj.
Witamy w najpopularniejszym miejscu Chin.
Miliony ludzi rocznie odwiedzają to miejsce.
Zakazane Miasto!
Pociera się je na szczęście.
- Chciałabym, by ktoś... - Tak.
Ja też.
- Powiedz komuś. - Dam sobie radę.
Dzięki wielkie.
Mury pałacu zostały wzmocnione cegłami.
Są grube na 15 warstw.
Aby zapobiec...
Panie Parker.
Wszystko w porządku?
Tak, dziękuję.
Szybki jesteś.
Ale nie wystarczająco szybki.
Daj spokój, ma dość.
Nie pamiętasz, czego się nauczyliśmy?
Bez słabości. Bez bólu.
Bez litości.
Idźcie do domu.
Chodź.
Po co te żarówki, panie Han?
Myślałem, że jest pan zwykłym konserwatorem.
Patrzysz tylko oczyma, więc łatwo cię oszukać.
Nie boli.
Chaufa. Starożytna sztuka leczenia.
Jak to zrobiłeś? Nawet ich nie uderzyłeś. Sami się pobili.
Gdy walczysz ze wściekłym ślepcem,
lepiej zejść mu z drogi.
Gdzie nauczył się pan kung fu?
Od ojca.
Uczył pan kiedykolwiek kogoś?
Nie.
A uczyłby pan?
Zależy.
Od czego?
Od powodu.
A, by komuś skopać tyłek?
Najlepsze walki to te, których unikamy.
A co, jeśli chcę uniknąć skopania mojego tyłka?
Przestań powtarzać "tyłek".
Przepraszam.
Kung fu służy do obrony, nie do wojny.
- Tylko do pokoju. - Raczej ich tego nie uczą.
Nie ma czegoś takiego jak źli uczniowie.
- Są tylko źli nauczyciele. - Wspaniale.
To pójdziemy do ich szkoły i porozmawiamy z ich nauczycielem.
- Dobry pomysł. - Nie!
Zły pomysł.
Jak tam pójdę, skopią mi tyłek.
Pobiją mnie.
I tak cię pobiją.
Pójdziesz ze mną?
Nie, przykro mi.
Ale mówiłeś, że to dobry pomysł.
Dla ciebie. Zły dla mnie.
Daj spokój, nie jesteś bardzo zajęty.
Ja nawet po chińsku nie mówię.
Bardzo mi przykro.
Dobra.
Jak chcesz.
Czekaj.
Co ty robisz?
Dlaczego przerwałeś?
Zakończ to!
Dobra, panie Han. Chodźmy stąd.
Wstać!
Nie powstrzymujemy się, kiedy nasz wróg leży na ziemi.
Bez litości.
Bez litości w szkole.
Bez litości w życiu.
Na co się patrzysz?
To on mnie zaatakował.
Przyszliśmy zawrzeć pokój.
Niech twój kurdupel martwi się sam o siebie.
Jeden na jednego, nie ma sprawy...
sześciu na jednego... Zbyt wielu na kogokolwiek.
Rozumiem.
Przygotować się do walki!
Panie Han, on chce, żebyśmy się bili?
Nie przyszliśmy tu walczyć.
Atakujesz moim uczniów i okazujesz brak szacunku mojej szkole?!
Chcesz wyjść? Nie tak szybko.
Mistrzu Li...
Przyszliście tu obaj.
Jeden z was będzie teraz walczyć.
Chłopak będzie walczyć tam.
OTWARTY TURNIEJ KUNG FU
Dobrze. Przyjmujemy wasze wyzwanie.
Dobrze.
Proszę, każ swoim uczniom zostawić mojego chłopaka na czas treningów.
Uwaga!
Od teraz macie zostawić w spokoju kurdupla...
aż do czasu turnieju.
Zrozumiano?!
Zrozumiano!
Jeśli nie pojawi się na zawodach...
sprawię ból jemu i tobie.
Poszło według planu?
Są dobre wieści i złe.
Dobra wiadomość jest taka, że obiecali zostawić cię w spokoju.
Naprawdę?
Podczas gdy ty będziesz się przygotowywał.
Do czego?
Do turnieju.
Będziesz walczył z nimi wszystkimi po kolei.
Że co?
Więc zła wiadomość jest taka, że teraz pobiją mnie publicznie.
Tak.
Wspaniale. Wielkie dzięki.
Zabiją mnie. Widziałeś ich kung fu.
To nie jest kung fu.
To nie reprezentuje Chin.
Ale to, czego uczy ich ten zły człowiek, boli.
I to bardzo.
Więcej dobrych wiadomości.
Nauczę cię prawdziwego kung fu.
Tak!
Do zobaczenia później, mamo.
To wczesna pora, jak na ciebie w sobotę.
- Pan Han będzie mnie uczył kung fu. - Konserwator?
To Chiny, mamo. Wszyscy znają kung fu.
Dre, wiesz co myślę o bójkach.
W kung fu nie chodzi o walkę, ale o krzewienie pokoju.
- Uważaj na siebie, Dre. - Dobra.
Panie Han?
- Panie Han? - Tutaj.
Wie pan, że ma pan samochód w salonie?
Dobra, myślałem o wczorajszym dniu.
Wiem, że panikowałem w związku z turniejem.
W nocy zdałem sobie sprawę.
Jestem atletą.
Moją główną zaletą jest szybkość.
Jest zwinny.
Zwinny, szybki.
Szybki jak kot.
Widzi pan? Szybki i zwinny.
Trenowałem kiedyś gimnastykę w PAL.
To jest Liga Atletyczna Policji. Niech pan to zobaczy.
Widział pan?
Tak!
Mój wujek, Remy, umawiał się kiedyś z taką Brazylijką.
Uczył się od niej jiu jitsu, to nauczył trochę i mnie.
Bloki, chwyty, takie tam. Niech mnie pan zaatakuje.
Widzi pan?
Mogę złamać.
Ale nie chcę.
Lepiej nie kusić szczęścia.
Niebezpieczne.
Nauczył mnie także capoeirę, więc...
Nie możesz mnie dotknąć.
Nie możesz...
To nie był antyk?
Podnieś kurtkę.
Krótko mówiąc, panie Han, chcę powiedzieć...
że mam całkiem niezłe podstawy.
Powinno iść łatwiej niż z innymi.
Powieś.
Dobra.
Zadowolony?
Zdejmij.
- Ale pan dopiero... - Zdejmij.
Nałóż.
Zdejmij.
- Ale już to zrobiłem. - Zdejmij.
- Może mi pan powiedzieć dlaczego...? - Zdejmij.
Powieś.
Zdejmij.
Połóż na ziemi.
Podnieś.
Powieś.
Zdejmij.
Nałóż.
Zdejmij.
Połóż na ziemi.
Podnieś.
Powieś.
Zdejmij.
Nałóż.
Zdejmij.
Powieś.
Panie Han.
Dlaczego ma pan samochód w salonie?
Bez zbędnego gadania.
Hej.
Jak poszło?
Czego się nauczyłeś?
Niczego.
Mundurek...
w dzień mundurków.
Bierzesz udział w turnieju.
Tak.
Skąd wiesz?
Wszyscy wiedzą.
Mam nadzieję, że masz dobrego nauczyciela.
Tak.
Ja też.
Jest konserwatorem.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
Ty trenujesz i ja chyba też, choć nie jestem pewien...
Oboje ćwiczymy...
Wybierasz się na festiwal Shishu?
Tak, to znaczy...
Jeszcze nie byłem na Shifi od przyjazdu tutaj.
Cześć.
Idź do teatru Shaw.
Dobra.
Mam się tam z tobą spotkać?
To...
w teatrze Shao. Może być.
Festiwal Shifishi, w teatrze Shao.
Dobra.
Super.
- Jeszcze raz, kiedy to ma być? - Jutro.
- Pokaz zaczyna się o 19:00. - Dobra, to jutro...
w teatrze Shaw...
festiwal Shishu...
o 19:00.
Do jutra.
Do festiwalu Shishu.
Do festiwalu.
Festiwal Shishu.
Dobra.
Panie Han.
Panie Han!
- Mogę wejść? - Możesz.
Gdzie twoja kurtka?
Ciepło mi było bez niej.
Idź po nią.
Mam iść taki kawał tylko po nią?
Tak, tam gdzie ją schowałeś.
- Niedobrze. - Co?
Robię.
Nie.
Czegoś brakuje.
Niczego nie brakuje.
Zapomniałeś o tym.
Podejście.
Zdejmij.
Dobra.
Podejście.
Tak. O to chodzi.
Dobrze, panie Han.
Rozumiem, przepraszam. Nie powinienem był tak traktować mamy.
Miał pan rację.
Połóż na ziemi.
Witam.
Cześć, mamo.
Masz bilety?
Tak, mam.
I mam dodatkowy dla pana Hana.
- Ale nie mówiłem... - Przestań, Dre.
Pani Han, chce pan z nami iść na festiwal Shi Shi?
Nie, dziękuję.
Zbyt wielu ludzi.
Tak, za wielu.
Ale już mam bilet.
- Nie pójdę. - Panie Han, nie przyjmuję odmowy.
Musi pan wyjść z domu, tak?
Masz ubranie, Dre.
Przebierz się.
Dre.
Podnieś kurtkę!
Miał pan rację, panie Han. Dużo tu ludzi.
Chińskie Walentynki.
Piękne.
Tak, mamo.
Wrzucę coś na ząb i pójdę do toalety.
Będę tu za 20 minut.
Dobra.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Uważaj na siebie. 20 minut.
20.
Dobra.
- Cześć. - Hej.
Mam to i to dla ciebie.
Ściągnąłem to dla ciebie. Panna ma fajne skrzypce.
Myślałem, że może będziesz mogła grać i...
to nie Bach...
ale może ci się spodoba.
Dziękuję.
Ma pan dzieci?
Nie.
Jak Dre sobie radzi?
- Shao Dre robi postępy. - Shao Dre?
To takie chińskie zdrobnienie.
Ilu ma pan uczniów?
- Włączając Shao Dre? - Tak.
Jednego.
O czym jest to przedstawienie?
To opowieść o bogini
i o chłopcu, którego kochała.
Uwielbiam tę historię.
Jej matka nie akceptowała go,
więc zrobiła wielką wyrwę na niebie, żeby rozdzielić ich na wieki.
Ale raz do roku, wszystkie ptaki na niebie,
z poczucia ogromnego żalu formują dla nich most.
Tak, by tych dwoje mogło być razem choć przez tę jedną noc.
Przyjdę na twoje przesłuchanie, jeśli ty przyjdziesz na turniej.
Dobrze. Przyjdę.
Przyrzekasz?
Trzeba spleść dłonie w ten sposób.
Przysięgam, że będę na twoim przesłuchaniu, choćby nie wiem co.
A ja obiecuję cieszyć się bardziej niż ktokolwiek inny z twojego zwycięstwa.
Jak leci, panie Han?
Pozwoliłem ci wejść?
Wydawało mi się, że tak, znaczy...
Mogę wejść, panie Han?
Możesz.
- Co dziś będziemy robić? - To samo.
Przecież powiedziałem, panie Han.
Zrozumiałem, dobra?
Okazuj szacunek. Już rozumiem.
Ubierałem i zdejmowałem kurtkę już chyba z tysiąc razy.
To głupie. Mam dość.
Niech mnie biją ile wlezie.
I wie pan, czemu ma pan tylko jednego ucznia?
Bo nie zna pan kung fu!
Shao Dre!
Co?
Podejdź.
Załóż kurtkę.
- Już mówiłem... - Załóż kurtkę!
- Załóż kurtkę - Ale nie mam...
Załóż kurtkę.
Mocno!
Załóż kurtkę.
Pewnie.
Zdejmij kurtkę.
Pamiętaj.
Zawsze mocno.
Zdejmij kurtkę.
Mocno.
Lewa stopa do tyłu!
Prawa stopa do tyłu!
Lewa do tyłu!
Podnieś kurtkę!
Skup się!
Zawsze musisz być skoncentrowany.
Lewa do tyłu! Prawa do tyłu!
Podnieś kurtkę!
Zostań.
Podnieś kurtkę.
Mocno.
Zawieś.
No zawieś!
Zawieś. Podejście!
Uderz!
Powieś z podejściem.
Mocniej!
Dobrze.
Bez uśmieszków.
Zdejmij kurtkę!
Kung fu jest we wszystkim, co robimy, Shao Dre.
Jest w naszym sposobie ubierania i zdejmowania kurtki.
Jest też w tym, jak traktujemy innych.
Kung fu jest we wszystkim.
Dlaczego nie pojechaliśmy samochodem?
Nie jeżdżę nim.
Ma pan prawo jazdy?
Tak.
Ma pan prawo jazdy i samochód, a my jedziemy pociągiem.
Ucisz się, proszę.
Tak tylko mówię.
Wygląda, że zaoszczędziliśmy sporo forsy. Nie sądzi pan?
Zawsze zadajesz tyle pytań?
Przepraszam.
Czego się dziś uczymy?
Chi.
Energia wewnętrzna.
Esencja życia.
Porusza się w nas. Przepływa przez nasze ciała.
Wydobywa naszą wewnętrzną siłę.
Rozumiem.
Tak jak Moc w "Gwiezdnych wojnach".
Pan jest Yoda, a ja... jestem jak Jedi.
To tutaj uczył się pan kung fu?
Tak.
Tutaj się urodziłem.
Zostaw tu plecak i deskę.
Dokąd idziemy?
To podróż na szczyt góry.
Do grobowca Smoczej Studni.
Smocza studnia?
Pewnie jest bliżej, niż się wydaje.
Prawda?
- Daleko jeszcze? - Niedaleko.
Jak się mówi "woda" po chińsku?
Shuei.
Muszę się napić shuei.
Naprawdę chce mi się pić.
- Chce mi się pić, panie Han. - Dopiero na szczycie.
Shao Dre...
To koniec naszej podróży.
To jest ta smocza studnia?
Tak.
Stałem tu obok swojego ojca, kiedy byłem w twoim wieku.
Powiedział mi, że to magiczna woda kung fu.
Jak ją wypijesz, będziesz niepokonany.
To najlepsza woda, jaką w życiu piłem.
Widział pan tę kobietę z wężem?
- Tak. - To był jakiś styl kobry?
Tak jakby naśladowała ruchy węża i robiła tak...
Nie przyjrzałeś się wystarczająco uważnie, Shao Dre.
To wąż naśladował jej ruchy.
Co?
Nie łapię.
Patrz.
- Co widzisz? - Siebie.
Właściwie moje odbicie.
Tak.
A teraz co widzisz?
- Jest niewyraźne. - Właśnie.
Tak kobieta jest jak stojąca woda, cicha i spokojna.
Tutaj i tutaj.
Więc wąż naśladuje jej ruchy jak stojąca woda.
- Jak lustro - Tak.
Znaczy, że ona kontroluje węża nie robiąc nic?
Być nieruchomym a nic nie robić, to dwie, zupełnie różne sprawy.
Ona użyła swojej energii chi, prawda?
Bardzo dobrze.
Musi mnie pan nauczyć jak kontrolować ludzi.
Musisz się nauczyć kontrolować tylko jedną osobę.
Kogo?
Oczyść swój umysł.
Wczuj się w moje ruchy.
Połącz się z otaczającą cię energią.
Nie mógłbym po prostu robić tego numeru z kobrą?
Kobra przez całe życie uczy się sztuki koncentracji.
Ale ja świetnie umiem się koncentrować.
O Boże. Panie Han?
Twoja koncentracja... wymaga więcej koncentracji.
Panie Han?
Dziękuję, panie Han.
Że niby w Chinach nie ma ciasteczek z wróżbami?
Uważaj jak przechodzisz przez ulicę, Dre.
Wystraszyłeś mnie wtedy na śmierć.
Mam do tego prawo.
No i te symbole na toaletach. Bez przerwy mi się mylą.
Ciągle wchodzę do męskiej ubikacji.
Kiedyś się tak pomyliłam i był tam taki 90-letni Chińczyk.
Myślał, że dostanie co nieco.
Przestań, Dre! Wyglądasz jak świr! Jedz makaron!
W górę.
Co jest grane, panie Han?
Przewidywanie.
Ale nie widzę...
Nie staraj się zobaczyć. Wyczuj.
Do diabła, panie Han!
To bolało!
- Panie Han. - Co?
Skoncentruj się.
Mogę teraz ja dostać ten kij?
Nic ci nie jest, Dre?
Wszystko gra!
O której jutro trening, panie Han?
Jutro nie ma treningu, Shao Dre.
Dlaczego nie?
To znaczy: "Co za dużo, to niezdrowo."
Dużo trenowałeś. Potrzebujesz odpoczynku.
Dzień wolny?
O tak, panie Han!
Shao Dre potrzebuje odpoczynku.
Pan też niech odpocznie.
Na razie, panie Han.
Pokój!
Wszystko w porządku?
Moje przesłuchanie odbywa się jutro o szóstej.
- To, do którego się przygotowywałaś? - Tak, oczywiście.
Nie martw się. Dasz sobie radę.
A jeśli mnie nie wybiorą?
Zaczekaj.
No dobra.
Po pierwsze, będę tam razem z tobą.
A po drugie, musisz robić to, o czym mówił ci nauczyciel.
Grać pauzy. To łatwe, patrz.
Widzisz?
Muszę iść na zajęcia.
Zaczekaj!
Słucham?
Przepraszam. Nie wiedziałem, że nie znasz chińskiego.
Co za dużo, to niezdrowo.
No właśnie mówiłem...
- No chodź. - Dokąd?
Chodź! Zabawimy się trochę!
No chodź. Przecież wiem, że chcesz.
No od tego to bankowo będziesz miała gazy.
Co widzisz?
Siebie.
A teraz co widzisz?
Siebie.
Jesteś tańczącą maszyną! To było całkiem niezłe!
Runda druga!
"Rozgrzeję go, pokażę co potrafię..."
Jesteś gorąca!
Tańczyłaś w amerykańskim stylu. Powinnaś założyć własny zespół.
Byłoby w nim wiele osób, tańczyliby za tobą i robili to samo co ty.
Przesłuchanie.
Przenieśli je na dzisiaj.
- Ale mówiłaś, że to dopiero jutro. - Zdarza się.
Zaczyna się za 20 minut.
Mój ojciec ma po mnie przyjechać.
Przepraszam!
Szybciej!
Przepraszam!
Na spokojnie powinna to wygrać. To było wspaniałe.
To było fantastyczne.
Grałaś tak pięknie i...
Nie możemy się dłużej przyjaźnić.
Zaszkodziłbyś mojej przyszłości.
Do zobaczenia na turnieju.
Choć nie bardzo w to wierzę.
Mama: Gdzie jesteś Wracaj do domu.
Panie Han!
Dziś nie ma treningu.
Co pan wyprawia?
Dziś jest 8 lipca.
Dlaczego rozwalił pan samochód?
Miał na imię Kong Kong.
Ile masz lat, Shao Dre?
Dwanaście.
On miał dziesięć.
Był taki piękny.
Ona miała na imię Chong.
Była śpiewaczką.
Nie zawodową.
Śpiewała jedynie dla mnie.
Co się stało?
Wjeżdżaliśmy na strome zbocze.
Padał ulewny deszcz.
Samochód po prostu...
Ja prowadziłem.
Kłóciliśmy się o coś.
Byłem bardzo rozgniewany.
Straciłem panowanie nad kierownicą.
Próbuję sobie przypomnieć...
Nie mogę sobie przypomnieć, o co się kłóciliśmy.
Mam nadzieję, że o coś ważnego.
Co roku naprawiam ten samochód...
ale to niczego nie naprawia.
Bardzo dobrze.
Panie Han!
Szybciej!
Dalej!
Nie jest ważne czy wygrasz, czy przegrasz.
Walcz z całych sił.
Zyskaj szacunek, a oni zostawią cię w spokoju.
Mam dla ciebie prezent.
Panie Han.
Ja cię kręcę!
Takie samo miał Bruce Lee.
Wspaniałe.
Dziękuję.
Dałeś mi bardzo cenną lekcję, Shao Dre.
Życie nieraz powala nas na łopatki,
ale sami decydujemy, czy znowu chcemy wstać.
Jest pan najlepszym przyjacielem, jakiego kiedykolwiek miałem.
No dobrze.
Zaraz, mógłby mi pan w czymś pomóc?
Dre?
Zastałem twojego tatę?
Szanowny panie.
Nazywam się Dre Parker.
Moje działania przyniosły dyshonor pańskiej rodzinie.
Pańska córka była moją przyjaciółką.
To właśnie od niej nauczyłem się,
że prawdziwy przyjaciel to ktoś,
kto czyni twoje życie lepszym.
Jeśli da mi pan drugą szansę,
to obiecuję, że będę dla pańskiej córki
najlepszym przyjacielem, jakiego tylko można sobie wyobrazić.
To wszystko.
Mój tata obiecał, że będzie obecny na twoim turnieju.
W naszej rodzinie nie łamie się obietnic.
Daj im popalić.
Dziękuję.
Czas na Rock and Roll!
Mistrzowski turniej uważam za otwarty!
- Shao Dre, twoja kolej. - Dziękujemy.
- Co to jest? - Książka z zasadami turnieju.
- Nie zna pan zasad? - Oczywiście, że znam.
Są proste: masz uderzyć jego, a samemu nie dać się trafić.
Co?
Panie Han, oni mnie tu zabiją!
O, jest. Do zwycięstwa potrzeba dwóch punktów.
Jazda.
Uderz go dwa razy. Skup się.
Ostrzeżenie za opuszczenie maty.
Dostałeś ostrzeżenie. Nie wolno opuszczać maty.
Następnym razem stracisz punkt. Ruszaj.
Bądź silny!
No dawaj, Dre!
Wyjście poza matę. Punkt dla przeciwnika.
- Świetnie, ale nie rób już tych min. - Nic na to nie poradzę.
Następny punkt wygrywa.
Dawaj, skarbie!
Widział pan?
Dre Parker awansuje do półfinałów.
Zaczynają się półfinały. Potrzeba trzech punktów do zwycięstwa.
Fajnie by było, jakbym to wygrał, co?
Fajnie by było, jakbyś się skupił.
No wiem, ale po tym.
Dobry wieczór, panie i panowie. Rozpoczynamy półfinały.
Czas na pierwszy półfinał: Cheng kontra Wu Ping.
A teraz czas na drugi półfinał, w którym wystąpią:
Dragon Liang...
oraz, zupełnie niespodziewanie, Dre Parker.
Oczyść umysł. Skoncentruj się.
Jesteś zdyskwalifikowany.
Jesteś cały?
Co z nim?
Nie powinien kontynuować zawodów.
Na szczęście nie jest złamana. Powinieneś odpoczywać, młodzieńcze.
Doktor powiedział, że świetnie się spisałeś.
Dziękuję.
- Dobrze się czujesz, skarbie? - Tak, dobrze.
Dre Parker ma jeszcze dwie minuty, by powrócić na matę.
Jeśli okaże się, że nie jest zdolny do dalszej walki,
zawodnik Smoków zwycięży walkowerem.
Możecie zostawić nas na chwilę samych?
Oczywiście, skarbie. Cokolwiek zechcesz.
Myśli pan, że mógłbym wygrać?
Nieważne czy wygrasz, czy przegrasz, Shao Dre.
Wie pan, że nie o to mi chodzi.
Tak. Uważam, że miałeś spore szanse.
Możemy spróbować tych płonących baniek.
Już nie musisz walczyć.
Udowodniłeś im to, co chciałeś.
Czyli co? Że łatwo mnie pobić i łatwo się poddaję?
To nie żadna równowaga. To nie jest prawdziwe kung fu.
Sam pan powiedział, że jeśli padniemy na łopatki,
to sami decydujemy czy chcemy wstać.
Ja chcę wstać. Dlaczego mi pan nie pomoże?
Ponieważ...
nie mogę już patrzeć, jak ktoś cię krzywdzi.
Proszę, panie Han.
Proszę!
Powiedz mi tylko, dlaczego?
Dlaczego tak bardzo chcesz tam wrócić?
Bo wciąż się boję.
Cokolwiek się tu dzisiaj stanie,
wychodząc stąd, nie chcę nigdy więcej się bać.
Ponieważ Dre Parker nie jest zdolny do dalszej walki,
- mam przyjemność wręczyć to trofeum... - Mój chłopak będzie walczył.
Chwileczkę!
Dre Parker będzie walczył.
Panie i panowie, Dre Parker będzie jednak walczył!
Shao Dre.
Dawaj Dre, dasz radę!
Czas!
- Wszystko gra? - Tak.
Jego noga...
Jeszcze jeden punkt i poznamy nowego mistrza!
Parker! Parker!
Zwycięzca!
Zwycięzca i nowy mistrz.
Czy mogę ja to zrobić?
Jestem z ciebie taka dumna.
Mistrzu!